Mία αληθινά σπουδαία χρονιά
Τα μετάλλια των Πανευρωπαϊκών, η άνοδος στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο, οι νέοι αθλητές που έρχονται, όλα δημιουργούν ένα κλίμα που κάθε χρονιά γίνεται και καλύτερο, όσο και αν κάθε χρονιά πιστεύουμε ότι δύσκολα θα ξαναδούμε τέτοιες επιτυχίες.
Τα μετάλλια ήταν σε ένα βαθμό αναμενόμενα. Το επίπεδο του ανταγωνισμού ήταν πολύ εύκολο για μία αθλήτρια σαν τη Θάνου, ο Κέντερης εύκολα ή δύσκολα θα κέρδιζε, η Μανιάνι ξέρει να στέκεται στις μεγάλες διοργανώσεις και η Κελεσίδου μας έχει συνηθίσει πιά.
Από εκεί και μετά, όμως, αρχίζουν τα πολύ ευχάριστα. Το 19.85 του Κεντέρη μαζί με το μοναδικό επίτευγμα των τριών τίτλων (Ολυμπιονίκης, Παγκόσμιος Πρωταθλητής, Πρωταθλητής Ευρώπης) τον καθιερώνει πια ως έναν από τους μεγαλύτερους αθλητές όλων των εποχών. Και επιπλέον κλείνει πολλά στόματα, κυρίως εκτός Ελλάδος, αν και εδώ που τα λέμε ορισμένα στόματα, από κακοβουλία και μόνο, δεν έχουν σκοπό να κλείσουν ποτέ.
Το χρυσό της Βόγγολη είναι η δικαίωση για την αθλήτρια και δεν είναι καθόλου απροσδόκητο, τουλάχιστον για τους Ελληνες φιλάθλους που ξέρουν τη σταθερότητά της και την μαχητικότητά της. Ο Αλέξανδρος εδώ και μερικά χρόνια δείχνει τις δυνατότητές του για μετάλλια σε μεγάλες διοργανώσεις. Τις ίδιες δυνατότητες είχε και στο Σίδνεϋ, με τη διαφορά ότι στο Μόχανο μάλλον τις πίστευε κιόλας και έτσι έδωσε μιά πραγματικά μεγάλη μάχη.
Ο Ιακωβάκης επιβεβαίωσε τις υποθήκες του για όσα έρχονται τα επόμενα χρόνια.
Οι υπόλοιποι αθλητές που μπήκαν στους τελικούς, όπως και κάποιοι που δεν μπήκαν, συνέθεσαν για πρώτη φορά μία εικόνα βάθους που ποτέ δεν είχε παρουσιάσει η εθνική ομάδα. Εμφανίσεις όπως η Παπαγεωργίου και η Τσαμόγλου, η Πιλάτου, η Δεβετζή, η Τζουμελέκα, η Κοκλώνη, ο Γκαβέλας, η Αμπατζή είναι αυτές που συμπληρώνουν την εικόνα μιάς χώρας που ανήκει πιά στις μεγάλες δυνάμεις του ευρωπαϊκού στίβου.
Μέσα σε αυτό το κλίμα της επιτυχίας, είναι φυσικό να περνάνε σε δεύτερη μοίρα οι ατυχίες μερικών αθλητών, ή ακόμα και κάποιες επιλογές κάποιων άλλων.
Ο Γκατσιούδης ήταν ο μεγάλος άτυχος της χρονιάς, αν και με τη μοναδική του βολή φρόντισε να μας αναζωπυρώσει την απορία. Που θα φτάσει?
Η σκυταλοδρομία 4Χ100 των ανδρών παραμένει η μεγάλη μας πίκρα. Είναι αδιανόητο χώρες με αθλητές κατώτερους από τους δικούς μας σπρίντερς να συγκροτούν ομάδες που τρέχουν σε 39' και να μην μπορούμε εμείς. Δεν είναι δυνατόν να γίνεται τελικός Πανευρωπαϊκών με την Ισπανία και την Ιταλία και να λείπει η Ελλάδα. Είναι ντροπή, κάτι πρέπει να γίνει.
Η Ομοσπονδία τα τελευταία χρόνια έχει δείξει ιδιαίτερη ευαισθησία στην αντικειμενική συγκρότηση των εθνικών ομάδων, ακόμα και στις περιπτώσεις, που ευτυχώς όλο και πολλαπλασιάζονται, όπου περισσότεροι των τριών αθλητών έχουν τα όρια. Φέτος, έγινε ένα μικρό ατόπημα στο μήκος των ανδρών, που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.
Εξ άλλου, δεν υπάρχει κανείς Ελληνας φίλος του στίβου που να αμφισβητεί την πραγματικά τεράστια προσφορά του Κώστα Κουκοδήμου και μάλιστα σε χρόνια πέτρινα. Οταν τίποτα σχεδόν δεν κινείτο, ο Κουκοδήμος έπαιρνε μετάλλια σε Πανευρωπαϊκούς, ερχόταν 6ος σε Ολυμπιακούς και σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Τίποτα δεν πρόσθετε στην τιμή που πρέπει να του αποδίδεται μία ακόμα συμμετοχή σε Πανευρωπαϊκό, ενώ ήταν τέταρτος Ελληνας, σε βάρος του τρίτου. Τα περί αγώνα πρόκρισης, με όρους άνισους για τους δύο αθλητές, θα μπορούσαν και να λείπουν.
Ομως, υπάρχει κάτι που πραγματικά μας ενoχλεί αυτή τη χρονιά. Η μη συμμετοχή τριών από τους τέσσερεις Ελληνες Πρωταθλητές Ευρώπης στην Μικτή Ευρωπης. Δεν είναι που χάθηκε η ευκαιρία να υπάρχουν 4 Ελληνες στη μικτή Ευρώπης. Είναι το ότι ο Ελληνικός Κλασσικός Αθλητισμός θα πρέπει πλέον να αποκτήσει νοοτροπία μεγάλης χώρας και να μάθει να ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις που αυτή η ιδιότητα συνεπάγεται. Οταν όλοι οι μεγάλοι αθλητές κάνουν τόσους αγώνες κάθε περίοδο, σε Grand Prix και μεγάλες διοργανώσεις και στο τέλος πάνε και στο Παγκόσμιο Κύπελο, δεν είναι δυνατόν οι δικοί μας αθλητές, που δεν είναι μικρότεροι από τους άλλους, να καθαρίζουν τη χρονιά με 3-4 αγώνες. Ο στίβος έχει πλέον "βιομηχανοποιηθεί", μιά ολόκληρη αγορά στήθηκε γύρω του, οι φίλαθλοι σε όλον τον κόσμο "στηρίζουν" αυτή τη βιομηχανία με τη συμμετοχή τους και την παρακολούθησή τους και θέλουν να βλέπουν τους μεγάλους αθλητές. Που όταν φτάνουν στην κορυφή πρέπει να ακολουθούν και όσες υποχρεώσεις αυτή συνεπάγεται.
Σε όσα ευχάριστα συνέβησαν θα πρέπει να αναφέρουμε τις πολλές περιπτώσεις νέων αθλητών που σιγά - σιγά μπαίνουν σε τροχιά πρωταθλητισμού. Πέρα από την Εμμανουήλ και τον Κουρουπάκη, που άρχισαν πιά να διακρίνονται σε διεθνές επίπεδο, μιά σειρά άλλων εμφανίζεται στις λίστες με τους καλύτερους της χρονιάς, αποτελώντας την καλύτερη εγγύηση για το μέλλον.
Ο επίλογός μας ας είναι για τα θέματα του στίβου στο διαδίκτυο, που έτσι κι αλλιώς είναι το hobby μας. Επιτέλους, το site του ΣΕΓΑΣ είναι γεγονός. Και μάλιστα με πολύ καλή σχεδίαση και περιεχόμενο. Ας προσέξουν οι αρμόδιοι το θέμα της τακτικής επικαιροποίησης (ήδη οι ειδήσεις επικαιροποιούνται σχεδόν καθημερινά) και ας εξετάσουν το θέμα της online μετάδοσης αποτελεσμάτων στο μέλλον. Οταν και το τελευταίο meeting στη Γερμανία ή την Ισπανία έχει το δικό του site και μεταδίδει αποτελέσματα, θα μπορούσαμε να έχουμε κάτι ανάλογο τουλάχιστον για τα εθνικά πρωταθλήματα.
Τα άλλα site του στίβου στην Ελλάδα κινήθηκαν στα γνωστά επίπεδα. Κορυφαία για τις περιπτώσεις των Τσικλητηρίων και των Βενιζελείων. Πάντα με σοβαρότητα η Φιλοθέη. Με μία ευχάριστη έκπληξη εφέτος, το Ελληνικό Grand Prix της Νάουσας, το οποίο είχε online μετάδοση από τοπικό site! Εμφανής πάντως είναι η έλλειψη από το διαδίκτυο meetings όπως της Καλαμάτας και της Πάτρας και εφέτος και της Θεσσαλονίκης.
Τα δικά μας είναι γνωστά. Φέτος φτάσαμε τα 39.863 sessions τον Αύγουστο, ξεπεράσαμε τα 2.472 σε μία μόνο ημέρα. Δεκάδες πιά και τα μηνύματα που λαμβάνουμε. Οσο έχουμε χρόνο και όρεξη συνεχίζουμε.
ΜΝ, 12.09.2002